Thomas Stearns Eliot
Był jednym z największych znawców i wielbicieli kultury Zachodu. Jednak do historii przeszedł jako poeta zwiastujący jego degrengoladę moralną i upadek intelektualny.
Syn zamożnego obywatela miasta Saint Louis edukację pobierał wprawdzie na czołowym amerykańskim Uniwersytecie Harvarda, ale największe upodobanie zdradzał do kultury europejskiej. "Był zeuropeizowany, chodził z laseczką w ręce w bardzo nieamerykański sposób, bardzo przejęty
W dodatku jako głowa rodziny musiał zarabiać na życie - najpierw jako nauczyciel (zarówno geografii, jak pływania), a następnie przez osiem lat jako urzędnik bankowy. Ta ustabilizowana praca bardzo mu odpowiadała. Po godzinach spędzonych za biurkiem spotykał się z najbardziej liczącymi się postaciami literatury angielskiej: Aldousem Hux-leyem, Yirginią Woolf i Bertrandem Russellem. To oni wprowadzili go - jako krytyka - na łamy najpoważniejszych pism literackich. Oni też pomogli mu wydać w 1919 roku pierwszy zbiór wierszy Ara Vos Prec, później opublikowany pod tytułem Poematy. Ten tom, a zwłaszcza wydany w trzy lata później poemat Ziemia jałowa, ugruntowały jego pozycję jako jednego z najbardziej wrażliwych poetów i wizjonerów współczesnej Europy. A Eliot głosił treści bynajmniej niepopularne: zapowiadał schyłek cywilizacji europejskiej, sceptycznie odnosił się do możliwości pojedynczego człowieka, dławionego kleszczami wielkiej historii.
Tymczasem katastrofa nadciągała również w życiu prywatnym poety. Żona popadła w tak silną depresję, że trzeba ją było umieścić w szpitalu dla nerwowo chorych. Z czasem zaczęła się uzależniać od narkotyków, co przyspieszyło ich separację. Sam Eliot zaczął zaglądać do kieliszka, co wcześniej mu się nie zdarzało. W tej niełatwej sytuacji usilnie poszukiwał duchowego oparcia. Przejściowo znalazł je w faszyzmie (w gazecie "Daily Maił" poparł marsz "czarnych koszul" Mussoliniego na Rzym), następnie w komunizmie. Ostatecznie jednak przeszedł na łono Kościoła anglokatolickiego, który zachowywał katolickie sakramenty, ale nie uznawał zwierzchności papieża. Z kościelnej inspiracji napisał sztukę Morderstwo w katedrze o męczeńskiej śmierci Tomasza Becketa.
W 1948 roku uznano ją za jeszcze jeden argument, by przyznać Eliotowi Nagrodę Nobla. "Nikt nie myśli o mnie jako o poecie, uznają mnie za osobliwość..." - pisał wówczas w liście. Życiową osłodą dla starzejącego się i chorowitego poety stało się małżeństwo z własną długoletnią sekretarką, Yalerie Fletcher. Zaczęły się -jak często powtarzał - jedyne szczęśliwe lata w jego życiu.
Nie trwały jednak długo. Kiedy zimą 1963 roku, nieustannie chorując, odwiedził Stany Zjednoczone, przyjaciele byli przerażeni jego wyglądem. Choroba tymczasem przeciągała się i nie było już szans, by się z niej podźwignął. Zmarł w dwa lata później w Londynie.
