Eugene 0'Neill
Brutalne żądze, pragnienie władzy, przemożna chęć zdobycia bogactwa - takie namiętności targały bohaterami jego sztuk. Amerykanie uznali, że są bardziej wiarygodni niż postacie z westernów.
Zanim zasiadł do pisania dramatów, poznał życie na wylot. Pierwszych osiem lat upłynęło mu na ciągłych podróżach z własnym ojcem, który -jako drugorzędny aktor - specjalizował się w odgrywaniu roli hrabiego Monte Christo przed prowincjonalną publicznością.
Kiedy dorósł, na uniwersytecie w Princeton wytrzymał zaledwie rok. Wolał szukać złota w Hondurasie (zamiast niego znalazł malarię), wędrować po Stanach jako impresario grupy teatralnej, wykonywać zawód urzędnika w Buenos Aires, pływać na statkach kursujących do Afryki. Taki styl życia nie tylko zniechęcił do niego żonę, która zażądała rozwodu, ale i samego Eugene'a doprowadził do depresji, a nawet próby samobójczej. Jednak to nie depresja, lecz gruźlica przyniosła przełom w jego życiu. Po sześciu miesiącach spędzonych w sanatorium powziął mocne postanowienie, że "zostanie artystą za wszelką cenę". Chciał pisać dramaty jak Henryk Ibsen czy August Strindberg, ale - nie potrafił. Zapisał się więc na kurs dla dramatopisarzy na Uniwersytecie Harvarda i tam zaczął tworzyć jednoaktówki, oparte na własnych przeżyciach z czasów żeglugi po morzach.
Szybko został dostrzeżony przez trupę teatralną The Provincetown Players, która postanowiła rzucić wyzwanie przedstawieniom broadwayowskim poprzez wystawianie sztuk pokazujących prozaiczną prawdę amerykańskiego życia. Grupa działała niezwykle skutecznie. Niebawem doszło nawet do tego, że sztuka O'Neilla Poza horyzontem trafiła - na Broadway.
To był przełom nie tylko w karierze dramaturga, ale i w całym teatrze amerykańskim. O'Neill odświeżył bowiem język rodzimego dramatu. Tworzył historie mocno osadzone w amerykańskim obyczaju. Jednocześnie kreował ponadczasowe, silnie ekspresyjne fabuły, które mogłyby się wydarzyć w każdym innym miejscu na świecie. Jak historia Ephraima Cabota, właściciela farmy z Nowej Anglii. Cabot jest starcem, który tyranizuje całe swoje otoczenie, a zwłaszcza trzech synów, którzy nie mogą się doczekać jego śmierci, by przejąć farmę i zacząć życie na własny rachunek. W końcu dwaj starsi opuszczają dom, udając się na poszukiwanie złota, a najmłodszy wdaje się w beznadziejny romans z nową żoną własnego ojca. W finale starzec zostaje sam w wielkim, pustym domu. Takich historii O'Neill napisał blisko 90, a każda kolejna przynosiła mu nowe tytuły do sławy: od doktoratu honoris causa na uniwersytecie w Yale do Nagrody Nobla.
W życiu ciągle mu się jednak nie wiodło. Po l O latach małżeństwa opuściła go również druga żona, a ostatnie lata spędził na wózku inwalidzkim po ciężkim porażeniu układu nerwowego. Jego życie cechowało więc to samo, co wyróżniało - zdaniem noblowskich jurorów - jego sztukę: "cierpienie, prawdziwość i głębia".
